Mayo, Gay Friends at Job Hunting

Itong unang bahagi ng Mayo ay maulan. Noong kaarawan ko, nagho-hope ako na sana di umulan. Pero umulan. Balak ko sana ituloy ang Pangako ng Isang Pag-ibig, pero chararat ang latest story ko. Isang buwan na langitong bakasyon at babalik na naman ako sa UP Diliman para sa extension ng residency. Mag-iisip na naman ako ng dahilan kung bakit hindi nakapag-defend.  Sa totoo lang may crush ako sa UP. Ang tagal ko na siya nakikita pero di ko alam ang name niya. Ang slow ko talaga. Nahihiya kasi ako lumapit kasi marami lagi kasama.

Isa sa dahilan kung bakit tinutukso akong smiley o nababansagan palangiti rito sa lugar namin ay dahil sa mga gay friends ko. Sila ang dahilan kung bakit ang lakas ko tumawa o sobra ang galak ko kapag kasama sila. Ang straight kasi (minsan), boring kasama. Pero kapag gay kasama mo, ayun todo sa tawa mangyayari sa’yo. Kaya siguro tinawag silang gay

Dun pala sa crush ko sa UP Diliman, sana naman, lapitan mo ako, yayain mo ako kausapin sa isang tabi. Kasi baka gagraduate ka na, di ko pa nalaman kahit man lang name mo. Siguro kung bakit wala akong jowa, dahil slow ako. Admitted ako na slow talaga ako.

Sa job hunting na gagawin ko, susubok ako ngayon sa mga school na di ko pa na-applayan. Ang option na lang na mangyayari sa kapag di ako nakapagturo ng Hunyo ay baka mag-iba ako ng karera. Huwag naman sana, dahil passion ko talaga ang magturo. At gusto ko kolehiyo. Pero open na rin ako na magbago ng karera. Gusto ko rin ng bago. Gusto ko rin ng bagong karanasan. Gusto ko rin magamit ang degree ko.

                 

Pero gusto ko talaga sabihin dito. Bakit ako slow?